O ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ Η ΘΛΙΨΗ

Τυχαίως σήμερα το πρωί άκουσα για λίγο μια συνέντευξη του Υπουργού Υγείας στον Γιώργο Παπαδάκη.
Αναρωτήθηκα αν αυτός ο άνθρωπος είναι δυνατόν να θέλει να γίνει αρχηγός κόμματος και φυσικά εν δυνάμει να θέλει να κυβερνήσει κάποτε.
Ένας άνθρωπος που τίναξε στον αέρα τα θέματα της υγείας.
Ένας άνθρωπος που δεν απάντησε σε καμμία ερώτηση του δημοσιογράφου αλλά έλεγε αυτά που ήθελε να περάσει κυρίως στους οπαδούς του κόμματος του για ψηφοθηρικούς λόγους.
Ένας άνθρωπος που ψέλιζε ότι "κάπως έτσι ήταν, δεν θυμάμαι, αλλά εγώ τα έλεγα από τότε ότι δεν πάμε καλά κλπ κλπ". Στις απευθείας ερωτήσεις όμως δεν απαντούσε ευθέως.
Αλήθεια κ. Υπουργέ, αφού κάνατε λάθος επιλογές πριν δυο χρόνια και αφού τα είχατε πει γιατί δεν δίνατε μια παραίτηση τότε; Έτσι θα βγαίνατε με το κεφάλι ψηλά σήμερα στα κανάλια. Και όχι να ψελίζετε δικαιολογίες. Η σημερινή ομολογία των λαθών σάς απαλλάσει από τις ευθύνες; Δεν κυβερνούσατε κι εσείς τότε; Τόσο γλυκιά είναι η καρέκλα; Τόσο προσοδοφόρα;
Ειλικρινά, μου προκάλεσε θλίψη η εικόνα αυτή. Θλίψη για το μέλλον της πολιτικής και του τόπου.
Και μια απλή απορία: είναι δυνατόν αυτοί που μας οδήγησαν σε τέτοια κρίση, στην πτώχευση ουσιαστικά, να θέλουν να είναι οι ίδιοι που θα μας βγάλουν από αυτήν την κρίση;
Δεν φαντάζει σχιζοφρενικό;
Στέρεψε η χώρα μας από μυαλά και ανθρώπους; Οι ίδιοι και οι ίδιοι πάντα; Οι μαθητευόμενοι μάγοι; Οι ερασιτέχνες;