Ιουλίου 28, 2015

Η ΜΑΝΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ (ΕΣΥ)


Από την εφημερίδα "Πρώτο Θέμα".
Απίστευτα τα γραφόμενα. Κατάφερα όμως να επικοινωνήσω με τη δημοσιογράφο που με διαβεβαίωσε ότι είναι λιγότερα από όσα συνέβησαν πραγματικά.

---------------------------------------------------

www.protothema.gr

ΚΕΝΤΡΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΙΑΤΟΥ: ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗ ΝΑ ΠΑΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ!


Γράφει η Ρομίνα Ξύδα 27-7-2015  19:24

Πρωινό 27ης Ιουλίου του 2015 έξω από το Κέντρο Υγείας Κιάτου. Στο εξωτερικό του τμήμα, μία σκουριασμένη ταμπέλα με ενημερώνει για τις 340.000 ευρώ που βγήκαν από τις τσέπες χιλιάδων φορολογουμένων με το πρόσχημα του «εκσυγχρονισμού και της λειτουργικής αναβάθμισης» για να καταλήξουν στην οικοδόμηση ενός ακόμη «άρρωστου» τμήματος της δημόσιας υγείας. 

Στο κάθε μου χέρι κρατάω από ένα παιδί, τον εξάχρονο γιο μου και την πεντάχρονη κόρη μου, που βαδίζουν μετά βίας λόγω κάποιων τεράστιων πληγών στα πόδια. Είμαι μόνη, είμαι παραθερίστρια, είμαι ξένη, και πάνω απ’ όλα είμαι ακόμη ένα θύμα του capital control που με υποχρεώνει να ζητήσω την βοήθεια των γιατρών του δημοσίου που -αδιάφορο για τους ιθύνοντες- κάθε μήνα πληρώνω αδρά. 

Το ρολόι μου δείχνει ακριβώς 11.40 π.μ. την ίδια στιγμή που η υπεύθυνη υποδοχής με ενημερώνει ότι δεν μπορεί να μου δώσει «χαρτάκι αναμονής» κι ότι θα πρέπει να ρωτήσω την γιατρό αν μπορεί να δει τα πληγιασμένα πόδια των παιδιών μου. 

Περιμένω έξω από το παιδιατρικό τμήμα μαζί με άλλες δυο τρεις μητέρες. Λίγα λεπτά αργότερα η πόρτα ανοίγει και μία βαριεστημένη ιατρός με ενημερώνει πως «Δεν μπορώ να δω τα παιδιά σας. Μπορώ να βλέπω μέχρι 15 παιδιά την ημέρα και ο αριθμός αυτός έχει κλείσει για σήμερα. Δεν ξέρω τι έχουν. Μπορεί να είναι σταφυλόκοκκος, μπορεί και όχι. Πηγαίνετε τα στα επείγοντα!» Της ζητάω να περιμένω μέχρι την ώρα που θα σχολάσει. Της τονίζω ότι τα παιδιά υποφέρουν από τους πόνους, ότι δεν ξέρω τι να κάνω και την παρακαλάω να τους ρίξει μία ματιά γιατί μένω πολύ μακριά για να τα πάω και την επόμενη ημέρα. Λεπτομέρειες για την παιδίατρο του Κέντρου Υγείας Κίατου, κυρία Θεμελία Παυλοπούλου και την επισκέπτη υγείας κυρία Αφροδίτη Αναστοπούλου, οι οποίες με ένα στόμα με πετούν _ μαζί με τα παιδιά _ έξω από τον «δικό τους χώρο!» Έναν χώρο που όπως τους επισημαίνω πληρώνω από την τσέπη μου, κάθε μήνα, μαζί με χιλάδες φορολογούμενους: «Δεν θα τα δω τα παιδιά σου ό,τι και να κάνεις! Το κατάλαβες; Πήγαινε στα επείγοντα», ήταν οι τελευταίες κουβέντες της «παιδιάτρου» λίγο πριν μου κλείσει κατάμουτρα την πόρτα του... δικού της ιατρείου. Πηγαίνω στα επείγοντα. Ένας γιατρός μου λέει πως «δεν είναι τίποτα... θα περάσει. Και πως «αν είναι σταφυλόκοκκος, τα παιδιά θα πληγιάσουν και σε άλλα μέρη του σώματός τους και τότε θα δούμε τι θα κάνουμε...» Φεύγω. 

Επόμενη στάση το ιατρείο μιας ιδιώτη παιδιάτρου της περιοχής η γνωμάτευση της οποίας τονίζει ότι τα παιδιά πάσχουν από σταφυλόκοκκο και ότι θα πρέπει να πάρουν επειγόντως αντιβίωση για τουλάχιστον δέκα ημέρες. 

Πληρώνω την γιατρό, πληρώνω τα φάρμακα, πληρώνω όπως χιλιάδες άλλες μάνες την αδιαφορία του κράτους και του αρμόδιου υπουργείου που πέρα από την παντιέρα της αριστερής του φιλοσοφίας του δεν υψώνει ούτε... σημαιάκι πρόνοιας. Η κυρία Αφροδίτη Αναστοπούλου μου το τόνισε άλλωστε λίγο πριν μου κλείσει κατάμουτρα την πόρτα του «δικού της ιατρείου»: «Και στον Κουρουμπλή να πας, τίποτα δεν θα βγάλεις! Ο υπουργός ξέρει τα προβλήματά μας και είναι δίπλα μας...».

Ακριβώς όπως κάθε υπουργός που για ευνόητους λόγους στέκει στο πλάι κάθε κρατικοδίαιτου δημόσιου «λειτουργού» αδιαφορώντας ακόμη και για την υγεία πεντάχρονων παιδιών... 

---------------------------------------------------------------------------------

Μερικά σχόλια:  Απαράδεκτα όσα συνέβησαν. Υπήρχε όμως άδικο και από τις δυο πλευρές, με μικρότερο φυσικά αυτό της μάνας. Τα μόνα που δεν έφταιγαν ήσαν τα παιδιά.  

Η μάνα εκτόξευσε το κλασικό που ακούμε οι γιατροί: "εγώ σε πληρώνω". Αυτό είναι παντελώς άδικο για όλους τους γιατρούς, καλούς ή κακούς, τίμιους  ή μη, δουλευτάρηδες ή όχι. Βέβαια, ειπώθηκε σε ώρα έντασης. Όμως το ακούμε και σε ώρες ηρεμίας, σε ώρες φιλικών συγκεντρώσεων, από ανθρώπους άλλων επαγγελμάτων που πιστεύουν ότι οι γιατροί ζούν από τον κόπο των άλλων μια και δεν παράγουν (κατά μερικούς) κέρδος. Πχ αν πουλάς κάποια είδη κερδίζεις χρήματα, πληρώνεις φόρους και από αυτούς πληρώνεται και ο γιατρός. Νοσηρή και απατηλή σκέψη. 

Η γιατρός τώρα: Απαράδεκτη, αναξιοπρεπής και αντιιατρική συμπεριφορά. Ίσως και λόγος απόλυσης. Πιθανόν να δουλεύουν με ραντεβού. Πιθανόν να είχαν κλείσει τα ραντεβού. Αλλά ήταν ακόμη νωρίς. Το κυριότερο: ένας γιατρός δεν μπορεί να αρνηθεί εξέταση. Οποιαδήποτε ώρα. Οποιαδήποτε μέρα. Με οποιεσδήποτε συνθήκες. Η άρνηση αντιβαίνει σ΄ αυτό καθαυτό το λειτούργημα του γιατρού. Τον όρκο του και την ανθρωπιά του. Όμως εκεί κατάντησαν την ιατρική. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές. Αλλά και οι άνθρωποι που σπουδάζουν ιατρική με αποκλειστικό σκοπό τον προσπορισμό πλούτου. Όχι γιατί αγαπούν την επιστήμη ή θέλουν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπο. Δεν με εκπλήσει η συμπεριφορά της γιατρού. Αν πάει κάποιος σε εφημερία νοσοκομείου στην πόλη μας θα ζήσει χειρότερα. Νεαροί εφημερεύοντες, συνήθως ειδικευόμενοι, με ύφος πέντε πρυτάνεων, με απόλυτα απαξιωτική συμπεριφορά, με άρνηση διαλόγου, αγνοώντας αν ο απέναντι τους είναι κάποιος μορφωμένος, κάποιος γιατρός με περγαμηνές στη διαδρομή του, κάποιος σοφός στην όποια επιστήμη του άνθρωπος. Εκείνη την ώρα είναι αυτοί οι άρχοντες του χώρου και νοιώθουν ίσως κρυφή ηδονή να μηδενίζουν τον άλλο. Χωρίς να σκέπτονται αν αυτοί θα μπορέσουν ποτέ να φτάσουν στο επίπεδο του ασθενή τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να φερθούν απαξιωτικά στον αμόρφωτο ή φτωχό. Αλλά το λέω έτσι για να αφαιρέσω τη δικαιολογία τους ότι ο ασθενής δεν καταλαβαίνει για να συζητήσουν μαζί τους.

Εκεί λοιπόν έχει πέσει η ιατρική. Αυτά είναι τα νοσοκομεία και τα ΚΥ που συντηρεί η κάθε κυβέρνηση.

Και θέλω να κλείσω με μια παρατήρηση: οι άνθρωποι που συντηρούν τέτοιες καταστάσεις σφράγισαν μια από τις καλύτερες και σωστά λειτουργούσες κλινικές (λόγια του κόσμου είναι αυτά) της πόλης μας. Την Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Λοιμωδών (έκλεισαν όλο το νοσοκομείο). Η Κλινική ήταν για λοιμώξεις και λοιμώδη νοσήματα. Ωστόσο, δεν υπήρχε περίπτωση να προσκομιστεί κάποιο παιδί με οποιοδήποτε νόσημα και να μην εξετασθεί. Αν μπορούσε να αντιμετωπισθεί εκεί καλώς. Αν ήταν για άλλο νοσοκομείο γινόταν κανονική εξέταση και πολλές φορές εργαστηριακός έλεγχος και στη συνέχεια η παραπομπή σε άλλο νοσοκομείο. Ήταν απαγορευτικό να φύγει παιδί χωρίς εξέταση. 24 ώρες το 24ωρο, 30 ημέρες το μήνα. Πολλές φορές με ελάχιστο προσωπικό. Χωρίς διακρίσεις οικονομικές, ταξικές, φυλετικές. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί έχει ακουστεί από ιατρικά χείλη άλλων νοσοκομείων : μα θα εξετάζουμε γυφτάκια εμείς;  Είναι δυνατόν να λες τόσα παιδιά εξετάζω τη μέρα; Έλεος. Ας αντιληφθούν κάποιοι τη διαφορά. 

Οδηγούν την ιατρική και το ΕΣΥ στη διάλυση. Όλοι. Και το βαρύ αντίτιμο το εισπράττει ο λαός. Δηλ. όλοι μας. Τόχω γράψει και παλιότερα: μόνον όταν χρησιμοποιήσει κάποιος το ελληνικό σύστημα υγείας (συνολικά, δεν εννοώ μόνο το ΕΣΥ) θα καταλάβει πόσο βαθιά νοσεί. 

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ;

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Στην Ελλάδα επικαλούμαστε και γκρινιάζουμε συνέχεια για την έλλειψη κανόνων, την επιζητάμε επίμονα, αλλά επιφυλάσσουμε μια μικρή εξαίρεση για τον εαυτό μας, πάντα δικαιολογημένη.
Η αφηγήτρια χρησιμοποιεί το αφήγημα (κατά το δικό της πάντα τρόπο) για να κάνει πολιτική κριτική στην υπάρχουσα κυβέρνηση και στο ΕΣΥ. Πλησιάζει δύσθυμα το δημόσιο σύστημα υγείας. Περιγράφει απαξιωτικά την προσπάθεια εκσυγχρονισμού κι αναβάθμισης χωρίς απόδοση (340.000 ευρώ) παραλείποντας όμως να αναφέρει ποιοι την κάνανε ή δεν την κάνανε. Διότι αν εννοεί την σημερινή ηγεσία του ΥΥΚΚ αποκλείεται να πρόλαβε. Τέλος φτάνει προκατειλημμένη να περιμένει στο παιδιατρικό ιατρείο έχοντας διογκώσει θυμικά το πρόβλημα υγείας των παιδιών της. Όταν η παιδίατρος της αναφέρει τους κανόνες (έχει ολοκληρωθεί ο αριθμός των εξεταζομένων) και της υποδεικνύει την διαδικασία (μετάβαση στα επείγοντα) αυτή αντιδρά. Ζητά εξαίρεση επικαλούμενη τα προσωπικά προβλήματα (ξένη, capital control, πονάνε τα παιδιά κ.ά). Θέλει ειδική συμπεριφορά και παραβίαση των κανόνων ακόμη και μετά την λήξη του ιατρείου. Δεν το λέει αλλά θα μπορούσε κάποιος κακόπιστος να εννοήσει ότι είναι διατεθειμένη σε αντάλλαγμα. Η παιδίατρος, όπως δεν θα έκανε καμιά ευρωπαία συνάδελφος της ενδίδει και της κάνει μια καταρχήν επισκοπική διάγνωση (σταφυλόκοκκος) συστήνοντας πάλι να ακολουθήσει τους κανόνες με εξέταση στα επείγοντα. Εδώ φαίνεται ότι η αφηγήτρια αγνοεί ότι τους κανόνες δεν τους βάζουν οι ιατροί ή το άλλο υγειονομικό προσωπικό του κάθε ιδρύματος (στους οποίους επιτίθεται) αλλά τους βάζουν οι διοικητές, τα συμβούλια, το υπουργείο κι οι υπηρεσίες του, ανάλογα με τις ανάγκες, τα δεδομένα και την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική. Μια πολιτική που τα μνημονιακά χρόνια με αστέρια υπουργούς Λοβέρδο, Άδωνη και Βορίδη έχει περιορίσει επικίνδυνα πόρους, δυναμικό, αναλώσιμα και υποδομές και έχει καταστρέψει εν ονόματι του μνημονιακού εκσυγχρονισμού, το ΕΣΥ όπως ο λίβας καίει τα σπαρτά.
Στα επείγοντα λοιπόν που καταλήγει υπάρχει ιατρική εκτίμηση (πιθανόν σταφυλόκοκκος) και οδηγίες συμβατές με την παγκόσμια ιατρική πρακτική (εκτίμηση, θεραπεία, παρακολούθηση). Αν έκρινε ο γιατρός ότι υπήρχε κίνδυνος ή έπρεπε άμεσα η διάγνωση να προχωρήσει θα την έστελνε στο συνδεδεμένο νοσοκομείο που εφημέρευε. Η αφηγήτρια δεν αποδέχεται την ιατρική συμβουλή και καταλήγει σε ιδιώτη παιδίατρο που εκτιμά χωρίς άλλα δεδομένα ότι πρόκυπτε επίσης για λοίμωξη (σταφυλόκοκκος) και της δίνει θεραπεία με αντιβιοτικά (που μπορεί και να μη χρειαζότανε). Ανακουφισμένη και ελαφρωμένη ψυχικά και οικονομικά επέστεψε στις διακοπές της αδυνατώντας να κατανοήσει ότι στο δημόσιο σύστημα υγείας τις είχαν παρασχεθεί ιατρικά σωστές και έντιμες παροχές υγείας.
Στην πάνω από 40 χρόνια ενασχόληση μου με τον τομέα υγείας στην χώρα μας έχω καταλήξει ότι δομικά από το σύστημα υγείας απουσιάζει μια υπηρεσίας αγωγής και ψυχολογικής υποστήριξης ασθενών και κυρίως συνοδών τους που σκοπό θα είχε να αλλάξει τη συμπεριφορά και την νοοτροπία των πολιτών που προσέρχονται στις υπηρεσίες υγείας και να την εξομοιώσει με αυτήν των λοιπών ευρωπαίων. Αυτή η υπηρεσία θα εξοικονομούσε πόρους, υποδομές και ώρες εργασίας που θα βελτίωναν την κύρια αποστολή ενός συστήματος υγείας την φροντίδα των ασθενών.
StaMiKous

J. KAVALIOTIS είπε...

Κον Κουσκουμβεκακη,
Ευχαριστώ για τα σχολια. Βλέπετε το θέμα από άλλη οπτική πλευρά. Διότι αν όντως υπάρχει πλαφόν στα Κέντρα Υγείας έχετε δίκιο. Ωστόσο, εγώ το είδα από την ανθρώπινη πλευρά και παραλλήλισα με το τι θα κάναμε εμείς στο Λοιμωδών. Μια μικρή παρέκκλιση δεν βλάπτει. Τώρα το θέμα της συμπεριφοράς δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά βασιστηκα σ' αυτά που έγραψε και μου είπε η δημοσιογράφος. Ας μην ξεχνάμε όμως - και αυτό το τονίζω και στο σχόλιο μου - ότι και οι γιατροί δεν έχουμε πάντα την καλύτερη συμπεριφορά. Εμείς οι κλινικοί με τις συχνές επαφές με κόσμο το βιώνουμε πιο πολύ από εσάς τους εργαστηριακούς.

J. KAVALIOTIS είπε...

Η σκηνή αληθινή και πρόσφατη σε ιδιωτική κλινική της πόλης μας.
Ο προθάλαμος γεμάτος κόσμο. Από ένα γραφείο βγαίνει κάποιος γιατρός (τον ταξινόμησα γύρω στα 75 χρ) με ύφος "πάπα", βλοσυρός και συνοδευόμενος από κάποιον παρατρεχάμενο. Ένας νεαρός που ήταν στον προθάλαμο τρέχει και τον πλησιάζει με βλέμμα αγωνιώδες λέγοντας του: "γιατρέ είμαι ο ... Θα ήθελα..."
Χωρίς να σταματήσει ο γιατρός και χωρίς να γυρίσει καν το βλέμμα του απαντάει "μη με ενοχλείς έχω δουλειά".
Και το παλληκάρι αποσβολωμένο στάθηκε και μουρμούρισε "άθλιε όταν μου τ' άρπαξες ήταν καλά..."
Η κλινική ήταν ιδιωτική. Φανταστείτε να ήταν το ίδρυμα δημόσιο, ποια θα ήταν η συμπεριφορά του γιατρού.
Αυτοί δυστυχώς είμαστε κκ συνάδελφοι. Και ας μην κατηγορούμε πάντα τους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους. Η συμπεριφορά η δική μας δεν είναι πάντα επάξια του λειτουργήματος μας. Και αν ο συνάδελφος ιατρός, δεν είχε καταλάβει σ΄αυτή την ηλικία ότι ο άρρωστος θέλει μια καλή κουβέντα και μια συμπόνοια, τότε λυπάμαι αλλά αυτός δεν λέγεται γιατρός αλλά συλλέκτης χρημάτων.
Θα το ξαναπώ: το σύστημα υγείας νοσεί βαθύτατα. Επιπλέον στερείται ανθρωπιάς, καλοσύνης, ανθρώπινης βοήθειας προς τον ασθενή. Προσφέρει μόνο τεχνική βοήθεια και αυτή μόνο έναντι αδράς αμοιβής.